Pokazywanie postów oznaczonych etykietą slow food. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą slow food. Pokaż wszystkie posty

23 maja 2016

Ziołami pachnie mi

Świeżych ziół nie da się zastąpić tymi z torebki. No może da, ale aromat jest całkiem inny – torebkowy jest przyciszony, nieco papierowy. Z kolei świeżymi ziołami zapachnie w całej kuchni, zakręca w nosie i zmysłami. Dadzą po prostu efekt.
Ja co roku kupuję nowe, gatunków i odmian jest mnóstwo. Warto więc poeksperymentować. 


Zachęcam więc - kto może, niech sadzi zioła w ogrodzie, ale i w donicach na tarasie, balkonie czy na parapecie. Zasada jest jedna – najlepiej, gdy są pod ręką. Gdy trzeba do nich przedzierać się przez pół ogrodu, to w słoneczny dzień jeszcze może Wam się zachce wyskoczyć, ale już w pochmurny dzień może być z tym kłopot.

Ziołowy ogródek na parapecie pasuje zarówno do kuchni wiejskiej, romantycznej jak i nowoczesnej. To doskonały element nie tylko estetyczny pomieszczenia, ale przede wszystkim zmysłowy. Zioła, a właściwie ich zapach i aromat, jaki dają potrawie, to, w moim mniemaniu, wręcz dusza kuchni. 
Ładnie wyglądają kompozycje ziołowe złożone z kilku gatunków, do tego ubarwione jadalnymi kwiatami, np. nasturcją, nagietkiem, ogórecznikiem.

 Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie zioła się lubią, czasem wręcz przeciwnie, obok siebie rosnąć nie będą i już. Mają charakterek. Wszystko bierze się jednak stąd, że pochodzą z różnych stref klimatycznych. Te z basenu Morza Śródziemnego po lubią piaszczyste podłoże i bez słońca raczej obyć się nie potrafią, ale jednocześnie nie lubią silnego wiatru. To przede wszystkim tymianek, rozmaryn, lawenda, bazylia, melisa. Bardziej cienistych i wilgotnych miejsc potrzebują nasze rodzime: szczypiorek, pietruszka, trybula, lubczyk i mięta pieprzowa.
Szałwia lekarska rewelacyjnie wygląda na rabatach - jest jej prawdziwą ozdobą. 

Według podobnej zasady dobieramy zioła do upraw w donicach. Większość z nich doskonale sobie radzi w pojemnikach. Świetnie wyglądają razem i jaki dają aromat!

Wiosenny lubczyk w całej okazałości. 
Co do lubczyka, jest bardzo wybredny pod względem miejsca. Moja mam siedem razy przesadzała go, a i tak nadal nie jest bujny "jak na obrazku". A u mnie posadziłam go pod płotem i rośnie jak szalony. Jesienią ub.r. przed przymrozkami obdzieliłam liśćmi sąsiadki, bo nie miałam co z nimi zrobić, a szkoda było go zmarnować. Sąsiadka zresztą kilka minut wcześniej dała mi piękny pęk bazylii. Cudny krzew jej wyrósł, zdobił ogród przez cały sezon. Część ususzyłam, a kilka pędów włożyłam do wazonu. Ależ aromat miałam przez tydzień!

Rady mamine i książkowe:
- pietruszki nie siejemy dwa razy na tym samym miejscu, bo nie będzie rosnąć.
- im więcej tniemy zioła, tym bujniej rosną
- najwięcej aromatów maja zioła przed zakwitnięciem, dlatego z przygotowaniem zapasów na zimę warto wstrzelić się w odpowiedni moment




Pamiętajmy też, że kwiaty też są jadalne. Świetnie wyglądają w sałatkach, deserach.

Co robić z ziołami, gdy sezon się kończy, albo w szczycie sezonu będzie ich tyle, że nie nadążymy konsumować?
- można suszyć (w przewiewnym i raczej zacienionym miejscu). Suszymy albo całe gałązki (np. tymianek, rozmaryn), albo najpierw obrywamy listki (np. mięta, szałwia)
- łodyżki majeranku, rozmarynu, tymianku czy szałwii można zalać oliwą lub octem winnym i stosować później takie aromatyzowane w kuchni
- miętę, melisę, bazylię, pietruszkę, koper, lubczyk można zamrozić w foremce do kostek lodu. Kroimy drobniutko i upychamy w foremkach. Polewamy leciutko wodą czy oliwą. I zamrażamy. Zamrożone możemy przesypać do woreczka i przygotować kolejną porcję, a potem już w miarę potrzeby używamy kostki.
Ja zwykle kroję i ciasno upycham w malutkich słoiczkach i zamrażam. gdy potrzebuję np. pietruszki do zupy, ostrym nożem wydłubuję (łatwo się to robi) tyle, ile trzeba i resztę znów wkładam szybko do zamrażalnika. To sposób mojej babci i mamy. U mnie się sprawdza.


21 lipca 2013

Porzeczki, porzeczki, ja wszystkie was kuleczki....

Wczesnym rankiem zajechałam na ryneczek. Kupiłam 2,5 kg porzeczki czerwonej oraz 3,5 kg czarnej. Tak kusiły, że nie mogłam się oprzeć. Tym bardziej, że opisywany już tutaj czarodziejski ogród z wiekowymi krzewami zmienił się, a krzewy zniknęły, więc nie mam już skąd brać porzeczek. Musiałam kupić. Musiałam, bo przecież dżem porzeczkowy to podstawa. Tylko śliwkowy ma szanse stawać z nim w konkury.
Bo ja, proszę Państwa, przetworów ogólnie nie robię. Przetworów w sensie ogórków, korniszonów, papryk, sałatek mieszanych na kwaśno, ostro czy w musztardowej zalewie. Grzyby marynowane robiłam raz (śmierdziało potem octem przez trzy dni w domu). W ub. r. marynował je mąż. Też śmierdziało, ale cóż. Smakowały mu potem bardzo, chwalił się nimi przy każdej okazji i zapowiada, że w tym roku zrobi więcej. Oby przy jednym śmierdzeniu.
Ja lubuję się w dżemach. Słodka jestem od zawsze, a nie ma nic lepszego niż świeża bułka z masłem i domowym dżemem. No nie ma i już. No i porzeczkowe tu królują. Stąd te ilości.

To była jednak długa noc. Wprawdzie mama mi pomogła i część porzeczek poobierała, ale i tak sporo zostało do dłubania, potem gotowanie, słoikowanie, etykietowanie. Ale efekt mnie zadowolił. I smakowo (choć niektórzy twierdzą, że za mało dżemy słodkie - marudzą, a cukier niezdrowy), i ilościowo.
A robię tak: owoce wsypuje do garnka i zasypuję cukrem, w dowolnej ilości, ale ja dają najwyżej 1/3 ilości owoców. To jednak kwestia gustu i smaku. To się gotuje na małym ogniu. Jak owoce puszcza sok, to trochę chochelką go wybieram i mam sok, a resztę jeszcze trochę odparowuje i mam dżemik. Polecam!

21 czerwca 2013

Jak ściągnąć zdrowe warzywa na swój stół - kooperatywa spożywcza

Dzisiaj dowiedziałam się, że w Zielonej Górze działa już coraz prężniej i prężniej Kooperatywa Spożywcza. Idea jest taka, że grupa zapaleńców najpierw szuka w okolicy gospodarzy, którzy produkują warzywa i owoce bez chemii, a potem co tydzień odbierają sezonowe plony.
Dotychczas o takich inicjatywach słyszałam tylko w większych miastach (więcej na stronie http://kooperatywy.pl/ ), a w naszym mieście tylko słuchy chodziły, że by się przydało, że niby chętni by byli. Ale wiadomo, jak to czasem z chęciami bywa. A tu abstrakcyjne wydawałoby się planowanie stało się realne.
Co tydzień zbierane jest zamówienie na aktualnie rosnące warzywa, które potem do odbioru są w Zielonej Farmie na ul. Żeromskiego 21. To tymczasowa miejscówka, bo już szykowane jest docelowe miejsce odbioru warzyw.
Zostałam wpisana na listę mailingową:) więc czekam na wieści, co jest w ofercie. Z dotychczasowych podobno szałowa była pietruszka. Pęczek okazał się wielgachnym pękiem pachnącym oszałamiająco. Były też truskawki, szczypiorek. W sumie za wiele jeszcze w warzywniaku nie ma, ale zaczyna się, oj zaczyna:)
Szczegóły pod nr. tel. 500 673 267 (Monika). Polecam!

03 lutego 2013

Zimowa pietruszka z parapetu

Ostatnio spotkałam znajomą i rozmowa zeszła na... pietruszkę. Otóż znajoma planuje ją wysiać, bo sklepowa smaku nie ma, a pietruszkę uwielbia po prostu. Pietruszka jednak ma to do siebie, że długo kiełkuje.
Osobiście pietruszki mam spory zapas (zamroziłam i posuszyłam w sezonie), a i w ogródku nieźle sobie radzi, to nigdy listków aromatycznych i zdrowych za wiele.
Przypomniał mi się jednak stary sposób na zimową pietruszkę. Zupełnie wypadł mi z głowy, chociaż do dziś mam obraz pietruszki na maminym oknie. Mama, prócz mrożenia, zawsze miała korzeń pietruszki w słoiku wypełnionym woda i świeże listki np. na przybranie potrawy. Podobno nawet wystarczy tylko sama "główka" korzeniowa pietruszki, czyli to, co zwykle wyrzucamy, bo to stamtąd wyrasta nać. Kładziemy ją na wilgotnej wacie czy ligninie i za jakiś czas nam się zazieleni.
Oczywiście lepsze efekty przeniesie cały korzeń. Można w wodzie, ale szybciej się psuje i więcej zachodu z wymienianiem wody. Łatwiej po prostu posadzić kilka korzeni w stosunkowo wysokiej doniczce tak, by się nie stykały korzenie. I czekać.
Planowałam wstępnie kupić korzenie na ryneczku, ale z powodu nagłego ochłodzenia, o czym już pisałam, i buntu Marty, kupiłam korzenie w markecie. O ile pietruszki luzem miały "główki" poobcinane, to w zestawach włoszczyznowych znalazłam dorodne w całej okazałości, a z jednego korzenie nawet listki zaczynały wyrastać:)

Doniczkę miałam do wyboru jedną, a że korzenie były dosyć długie, to je poobcinałam, od dołu oczywiście. Najważniejsze, by nie uszkodzić sławetnej już tu "główki". No i czekam:)
Taka wiosenna ziemna robotka:)
I jeszcze jedna przy okazji była - rozsadzanie bazylii. Jak już byłam w markecie, to kupiłam doniczkę z bazylią. Gotowiec, wiem, ale jakoś sama jeszcze na sianie bazylii się nie skusiłam. Tylko, że sklepowe wersje są bardzo podpędzane, w doniczkach roślinek gęsto jak licho, więc i szybko padają. Sposób na nie to właśnie rozsadzenie do kilku doniczek. Na początku mogą trochę wyglądać marnie, ale po dwóch dniach zaczną rosnąć z werwą, obiecuję. Tylko uwaga na delikatne bardzo młode łodyżki bazylii, bo łatwo je połamać.


A tym, którzy trzymają kciuki za moje przygody z kiełkami i kiełkownicą spieszę donieść, że kiełki chyba się mają dobrze i niedługo zaczniemy z Marta konsumować:) Będzie święto!
Mieszanka ostra, a poniżej słonecznik.

29 stycznia 2013

Kiełków ciąg dalszy, profesjonalny, chyba...

Jest piękna, okrągła, ma czyste przezroczyste ścianki, trzy poziomy plus pokrywka i denko. Moja nowa kiełkownica. Tak, kupiłam ją dzisiaj. Ostateczna decyzja zapadła dziś rano, gdy zajadałam kanapkę z kiełkami wyhodowanymi w słoiku. Były pyszne, a i Marcie smakowały. Wybierała te jasne i grube (fasola Mung).
Zatem jedząc te kiełki zapragnęłam sprzętu bardziej profesjonalnego sprzętu niż słoik po suszonych pomidorach (chociaż te uwielbiam, bo mają piękny nietypowy kształt, idealny na konfitury i dżemy).
Mimo przeciwności pogodowych (deszcz zaczął lać akurat wtedy, gdy wyszłam ze spotkania i ruszyłam w kierunku Zielonej Farmy), wykonałam zadanie.
Teraz namoczę nasionka i rano ładnie poukładam wszystkie w mojej nowej pięknej kiełkownicy. Mam tylko kłopot z nasionami słonecznika, którego kiełki się ścina przed zjedzeniem. Czy w kiełkownicy mam kłaść jakąś bibułę, do której się zaczepią korzonki, czy też tylko wysypać nasionka i potem jakoś dam radę je "skosić"? Może ktoś wie?
A zdjęć dziś nie ma, bo wyrośnięte kiełki zjedzone, a nowe dopiero nastawiam. Ale bakcyl załapany:)

23 stycznia 2013

Nasionowo - fasolowo

No to zrobiłam porządek w nasionach. Jakoś tak nasionowo ostatnio, ale taki czas.
Czas, by zaplanować nasadzenia - jak to mówią fachowcy. No to wyciągnęłam moje pudło z nasionami, do którego wrzucałam zawiniątka z ręczników papierowych kryjące zebrane przez całe lato i jesień nasiona i nasionka. Nazbierało się tego tyle, że nagle miałam z pięć pakuneczków kosmosu, mnóstwo nagietków i cynii. Bo to ta trójca przeważa u mnie zdecydowanie. 
Poukładałam, przesypywałam, sprawdziłam co mam. 

A co mam? Ano wspomnianych już cynii sporo: zwykłe, duże i malutkie. Od wyboru do koloru. Nagietków mnóstwo. Chyba obsieję nimi wszystkie wolne skrawki, podobnie jak kosmosami. Będą się musiały podzielić przestrzenią kolorystycznie. Nasturcji mam trochę, nie za wiele, Ale mam nadzieje, że jakieś wykiełkują z tych, co się może zaszyły w ziemi. Jeszcze ślaz, firletka, groszek pachnący, fasola pachnąca. 
Trochę ziół, łubin, malwa, słonecznik. Ale to już gotowce sklepowe. 
Ale chciałabym wrócić do groszku pachnącego i fasoli ozdobnej, której mam mnóstwo, a zważywszy, że z jednego nasionka wyrasta olbrzym, to mam ogromny zielony oręż w ręku. Już się cieszę na te zielone ściany i  tipi z fasoli:) Zobaczcie ich ubiegłoroczne wyczyny.
Powyżej ściana groszku pachnącego. Jak nazwa wskazuje, pachniało przy tarasie pięknie przez całe lato. Potem trochę się pokazał mączniak, ale i tak długo zdobiły płot, bardzo długo. A kwiaty zrywałam namiętnie do wazonika. Wyglądają ślicznie. 

Są rewelacyjne w obsadzaniu pergoli, płotów, robienie zielonych ścian sezonowych wprawdzie, ale zawsze dających cień i miłą intymność. 
Fasola ozdobna potrafi urosnąć nawet do kilku metrów. U mnie wiła się po płocie, ciesząc oko kwiatkami, a potem solidnymi strąkami na ponad 20 cm. W dodatku wybarwione liście fioletowej fasoli pięknie wyglądały na białym tle. Strąki tez były cudnie fioletowe. Po ugotowaniu jednak (bo są jadalne) stają się zielone. Trudno. Nie można mieć wszystkiego.
W tym roku planuję obsadzić cały płot i zrobię Marcie szałas obrośnięty fasolą. A tymczasem w styczniu można już siać tunbergię, pnącze o pięknych żółtych kwiatach z czarnym oczkiem. W ub. r. mi się nie udała. Nawet nie wykiełkowała. Spróbuję jeszcze raz. 

22 stycznia 2013

Rzeżuchowy zawrót głowy, czyli nuda na talerzu

W kwestii rzeżuchowej jesteśmy z Martą ekspertkami. Zawsze siejemy razem, czekamy razem i potem ją zjadamy razem. Czyli same plusy: zdrowie (a muszę zdradzić, że Marta nie jest wielbicielką surowizny warzywno-owocowej), nauka (a jak z tych nasionek się robią takie zielonej listki?), wspólne spędzanie czasu poza telewizornią i nauka współpracy (to ty mamusiu przynieś talerzyk i watę, a teraz potrzymaj to. Ja już posieję).
A wiecie, że rzeżuchę niektórzy nazywają pieprzycą? Hmm, pierwsze słyszę, ale wyczytałam tak w necie. Z ciekawostek, które tam jeszcze znalazłam to to, że w starożytnym Egipcie składano ją w darze zmarłym faraonom, a do Polski trafiła w XV w. Ogólnie ma same dobre związki, minerały, witaminy i wszelkie tego typu substancje. Poprawia też wygląd skóry i paznokci. Same plusy. Kłopot z tym, że nam się już trochę znudziła...
No to postanowienie styczniowe - poeksperymentować z kiełkami. Już nawet zakupiłam nasiona. Mam nasiona na kiełki fasoli Mung (skusiła mnie ich mięsistość:), słonecznika (podobno mają słodki orzechowy smak), mieszankę rzodkiewki, soczewicy, rzeżuchy i fasoli Mung oraz mieszankę ostrą z rzeżuchą, gorczycą białą i rzodkwią. Odleżały już swoje w szafce, czas się zabrać za realizację postanowienia. Przeraża mnie to zamieszanie z odlewaniem wody i przepłukiwaniem, i zalewaniem, i zasłanianiem... Ale trudno.
Otóż drogą losowania wybrałam mieszankę łagodną. No to muszę poszukać jakieś dobre naczynie i do dzieła. Trzymajcie kciuki.

16 stycznia 2013

Zielone jedzenie spod śniegu

Przysypało i nawiało sporo białego puchu. Mrozi przy tym zacnie. Co jednak nie oznacza, że ogród całkowicie zamarł i żadnych korzyści z niego nie ma, pomijając oczywiście korzyści estetyczne przybielonej przestrzeni.
Otóż zaskoczył mnie mój ogródek po raz kolejny, przyznaję. Wprawdzie rośliny, o których niżej, siałam i sadziłam z myślą o zimowych zbiorach, ale potem o nich zapomniałam i dopiero teraz spod śniegu wyglądające zielone liście uświadomiły mi, że mam w ogrodzie jedzenie!!!! Nie ma tego wprawdzie wiele, nawet powiem, że jest bardzo niewiele, ale jaka satysfakcja! I postanowienie, że w przyszłym roku bardziej o to zadbam. O co? O liściaste warzywa, które mrozów się nie boją.
Na początek jarmuż o przepięknie i zarazem niesamowicie powykręcanych liściach.

Jest niesamowicie odporny na mróz, a przy tym źródłem wapnia, żelaza, beta-karotenu, witamin C i E. Tyle wyczytałam w mądrych książkach. Niby to wszystko wiedziałam dużo wcześniej. Swego czasu nawet pracowałam na plantacji jarmużu w Holandii, ale jakoś dotychczas go... nie jadłam. W sumie nie wiem, dlaczego.
Może dlatego, że moja mama przekonała się do niego dopiero kilka lat temu. Eksperymentująca i mająca niemal wszystko w ogrodzie sąsiadka dała jej kilka sadzonek. Mama posadziła i teraz zimowej zupy bez jarmużu sobie nie wyobraża.
No to przywiozła kilka sadzonek i mi podczas jednej z wizyt. Posadziłam, bo dostałam i tyle. Zapchałam jedną z dziur miedzy krzewami. Ciekawa byłam, jak sobie poradzi jarmuż i czy rzeczywiście zimą będzie do jedzenia. Bo jedno jest sprawdzone - jesienne odmiany (bo są i letnie) najlepsze są po przemrożeniu.
No to rosły, trochę niemrawo, ale były.   
I do sedna. Przyszła zima. Śnieg przysypał wszystko. Podczas zabaw z Martą odsłoniłam zielone liście: dorodne, mocne, zielone i pachnące! Akurat robiłam zupę jarzynową, wkroiłam kilka listków. Rzeczywiście dały specyficzny, bardzo przyjemny aromat i smak. W weekend planuję rybę, a że jarmuż można przyrządzać podobnie jak szpinak, zrobię z niego zieleninę do obiadu. Ciekawa jestem smaku. Ale już go lubię:)
Teraz pora na roszponkę jadalną. Wysiałam ją z zimowymi zamiarami konsumpcyjnymi. Kiepsko jednak wzeszła, więc zostawiłam i poszłam. Teraz nieduże rozetki wyglądają nieśmiało spod śniegu. Nie ma ich wiele, ale kilka listków, które skonsumowałyśmy z Martą na miejscu, miało charakterystyczny orzechowy smak. Hmmm szkoda, że nie ma jej więcej, ale na malutką przegryzkę w środku zimy, jak znalazł.

12 października 2012

Siedliskowa sielskość

Już brama między bzami zapowiada, że miejsce jest szczególne: ciekawi ludzie, z pasją robiący to, co lubią. Byłam u państwa Wojnowskich w Siedlisku pod Nową Solą. Karmiłam stado kóz na łące, zjadłam sera (i zrobiłam zakupy:) i wąchałam mydełka z płatkami róż, z lawendą, z miodem. Wszystko robione ręcznie, domowymi sposobami, smaczne i zdrowe. No, polecam miejsce, jednym słowem. Qzko w Siedlisku
A przy okazji można zajrzeć do zamku rycerskiego w Siedlisku. Od kilku lat w miejscowości działa prężnie stowarzyszenie Karolat, którego jednym z założycieli jest Marcin Wojnowski. Organizują m. in. Święto Bzu na zamku. Tez byłam i się bawiłam:)

24 sierpnia 2012

Porzeczkowy zawrót głowy

Co roku latem z niecierpliwością czekam na moment porzeczkowych żniw. Gorące słońce i pękate kwaskowatym nieco, ale mocno orzeźwiającym sokiem koraliki porzeczki - to dla mnie synonim wakacji. Mama ma tylko jeden krzew porzeczkowy. Więcej nie było potrzeby sadzić, bo sąsiadka ma ich chyba z siedem. Więc chodzimy na legalny szaber do niej. Nie inaczej było w tym roku.

Słońce, pachnące dojrzewające zboże, hucząca od roju owadów miedza, wiklinowy koszyk na ramieniu. Stara drewniana furtka pochylona ku ziemi, zmurszała siatka, między której oczkami aż wychylały się w moją stronę ogromne grona porzeczek: dorodnych, pięknych i czerwonych jak nie wiem co. Aż wróciłam do domu po aparat, zanim zaczęłam je rwać.



Nazbierałam dwa pełne kosze. Nie mogłam ich tak zostawić. Zakorzeniony głęboko wstręt do marnotrawstwa się odezwał z podwójną siłą. Wprawdzie potem miałam nockę obierania i przetwarzania porzeczek, ale było warto. Chociażby dlatego, że dżemy, soki i słodkie polewy do deserów wyszły pyszne, a za każdym razem jak otwieram słoik, czuję zapach tego lata w starym ogrodzie wśród pól.






Zajrzyj również tutaj:

Naturalny ogród dla wszystkich

Ogrody naturalne to miejsca przyjazne nam ludziom. A jeśli są rzeczywiście przyjazne nam, to i innym stworzeniom. Niestety trudno za przyja...